- Een vrouw van 40 jaar heeft moeite om 'nee'; te zeggen in
professionele context. Ook al heeft ze gegronde redenen om iets
wel of niet te doen, ze slikt deze argumenten in bij het horen
van de tegenargumenten van haar oversten ; Bij regressie komt ze
terecht in een situatie waarbij ze als kind (4-5 jaar) geen
aansluiting vindt bij een groep van haar leeftijd. Ze voelt zich
net gedoogd door een groep (niet van haar leeftijd), maar ze
voelt er zich niet echt 'thuis'. Ze houdt haar gedeisd. Dit
leert haar dat ze zich moet aanpassen, dat ze steeds op haar
hoede moet zijn om erbij te mogen horen. Een hoop verdriet komt
alus naar boven. Het inzicht dat dit kind die zware boodschap
daar en toen heeft opgepikt, leidt tot de vaststelling dat dit niet meer
hoeft, dat ze vandaag nee mag zeggen aan de groep (haar
werkomgeving) als ze dat vindt…
- Een mevrouw van 44 jaar heeft zeer veel last van paniekaanvallen in haar slaap, nachtmerries vanuit een zeer reële doodsangst, vooral in periodes van stress.
Meerdere aanvallen per week en per nacht zijn dan geen uitzondering.
Via 'indaling' in de doodsangst komt er een duidelijke zin naar boven, 'NU NOG NIET', waarachter een buitenproportionele verantwoordelijkheidszin blijkt te zitten : de mevrouw voelt er zich volledig alleen voor staan qua gezinslast. Diepergaand, in regressie, wordt het snel duidelijk dat ze dit patroon ('als ik het niet doe, doet niemand het ; als niemand het doet, doe ik het maar...') volledig overnam van haar moeder. Het werd een mooie (én grappige !) sessie omdat het verband zo helder en eenvoudig was, maar nooit eerder opgemerkt (verwerving van zelf-inzicht kan een pijnlijk proces zijn, maar het kan ook kort en krachtig en spontaan, als je onmiddellijk bij de kern geraakt, zoals hier het geval was).
De mevrouw leert inzien dat ze soms 'stop' of 'foert' mag/moet zeggen. Dat ze niet alle last op háár schouders moet nemen. Tijdens de sessie gooit ze een hele betonbalk van zich af. (=energetisch werken). Enkele weken na de sessie mag ik vernemen dat de nachtmerries quasi tot nul zijn herleid.
- Ik heb een jonge man op de bank die enorm afziet van de breuk met zijn vriendin. Deze laatste is er vandoor met zijn vriend. Zeer evident verdriet. Maar de man wordt er zot van, er is iets dat hij echt niet kan aanvaarden. Hij wil af van die gedachten die hem blijven achtervolgen, die helse nachten, herinneringen, het gebrek aan concentratie waardoor hij een gevaar vormt zijn werkomgeving. Na het herleven van het moment van de mededeling van de breuk (alleen ! eenzaam ! door zijn vrienden en kennissen zijdelings bekeken, zij wisten al wat er ging gebeuren) gaan we via zeer spontane regressie naar een schoolmoment. De jongen is 7 jaar en komt vanuit Engeland in een Belgische school terecht, zonder vriendjes. In de eerste schooldagen wordt hij letterlijk buiten gesloten, in de regen, door zijn klasgenoten. Héél alleen, verraden… De simpele confrontatie met dit inzicht doet hem direct beseffen dat dit de onderlaag was van zijn niet-verwerkte breuk. Niet het liefdesverdriet, maar de geïsoleerdheid, het verraad van de omgeving speelde hem zo’n parten. De brok zenuwen die binnenkwam gaat na de sessie in alle sereniteit naar buiten. Drie weken later ontvang ik de bevestiging dat de rust is gebleven ... "Maar het verdriet van het verlies blijft. M'n liefde zal ook nooit minderen voor haar. Maar nu kan ik terug op een normale manier verder leven. Bedankt voor alles."
;
- Ik heb te maken met een cliënte die –sinds een 5tal jaar- heel erg lijdt aan constipatie. Geen stoelgang gedurende 3 tot 4 weken is courant. Enkel de grove middelen kunnen dan nog helpen (darminspuiting). Via regressie komen we tot de constatering dat de betrokkenen 5 jaar geleden ‘gestopt is met leven’ (letterlijk) toen ‘de man van haar leven’ (letterlijk) voor een zoveelste, fatale verlieservaring zorgt in haar leven, door haar bruusk in de kou te laten staan. De vrouw gaat vanaf dat moment door een uiterst moeilijke periode in haar leven, ze overleeft maar beseft niet dat ze feitelijk gestopt is met leven. Haar lichaam, via de symboliek ‘spijsvertering = voedsel = leven’, toont het haar op genadeloze wijze. Het weekend na de sessie is de omkering al ingezet : hevige darmkrampen, diarree... Het zal natuurlijk weken en maanden duren voor de darmflora zich herstelt, maar de doorbraak heeft plaatsgevonden.
- een vrouw van 53 jaar heeft iets met de dood en met verlaten worden : vrienden sterven (o.a. zelfmoord) of verhuizen naar andere continenten. Achtergrond : Ze heeft een zeer zware jeugd gekend : ongewilde zwangerschap van haar moeder omdat blijkt dat zij haar man eigenlijk haat. Het leven van de cliënte wordt beheerst door een vader die drinkt en een moeder die aan anorexia lijdt. De clan van de moeder vergroot de spanning en de haat. Cliënte krijgt als kind alle schuld op zich...
Via regressie naar baarmoeder, geboorte, eerste levensjaren wordt deze ellende & schuld gelokaliseerd in het lichaam en vervolgens verwijderd en terugbezorgd aan de verantwoordelijken. De kleine baby (die nooit welkom was) kan nu eindelijk welkom worden geheten. Het wantrouwen (=codewoord vd sessie) wordt opgeheven, pas nadat de baby wordt ingefluisterd dat ie nooit meer terug moet naar deze akelige thuissituatie. Het is ditzelfde wantrouwen bij de cliënte dat ervoor zorgt dat zij onbewust kiest voor relaties die niet kunnen blijven duren : het wantrouwen vraagt immers telkens om bevestiging. Na de sessie ziet ze dit in.
Het gaat vele weken beter met haar. Na drie maanden krijg ik echter te horen dat het goede gevoel is weggeëbd. De vrouw heeft te lang gewacht om de belangrijke eerste overwinning (aanvaarding van de eigen baby = de eigen onschuld) te bevestigen, te versterken. Een tweede sessie na 3 weken (=de gebruikelijke termijn tussen twee sessies) was hier beter geweest.
- Een jonge vrouw van 27 heeft last van zweethanden en zweetvoeten maar verklapt er meteen ook bij dat het aanvoelt alsof er een groter verdriet of blokkade mee gemoeid is.
Zou regressie kunnen helpen ? Naar het vermoede verdriet kunnen we natuurlijk kijken, of de zweet-verschijnselen daar ook mee te maken hebben is op het eerste zicht onvoorspelbaar.
In het voorgesprek duikt het verdriet al zeer snel op en na een kwartier in de sessie weten we wat dit betekent : het meisje zat thuis volledig in de greep van de negatieve gezinssituatie
omdat de zeer jaloerse moeder een gewoon leven niet toeliet. Het onbegrip en verwarring bij het kind waren zo groot dat het besluit binnensijpelde : 'mijn mama ziet mij niet graag'...
Deze 'fictieve' (!) zin legt alle pijn bloot, zo simpel. Rationeel weet die cliënte wel dat het probleem bij haar moeder ligt (háár liefdeloze jeugd), maar het kwaad is geschied, de lading zit al diep binnenin.
Gevolg : deze vrouw heeft een gebrek aan vertrouwen in zichzelf en dus ook geen vertrouwen en openheid naar de wereld. Veel stress, veel controlerend gedrag, veel spanning, oververhitting, zweten...
We slagen erin het lichaam vrij te maken van alle 'opgepotte' stress. Een zeer heldere opruim-sessie, waarvan de gevolgen onmiddellijk zichbaar zijn.
s' Anderendaags schrijft ze :Beste Bart, Ik wil je met dit mailtje heel hartelijk danken voor gisteren. Dankzij jou heb ik mijn verdriet onder ogen durven zien en het kunnen benoemen.
Ja, ik heb het zelf gedaan, maar jij was de fantastische begeleider. Gisteren lijkt nu een wazige droom, maar vanbinnen voel ik dat er heel veel veranderd is.
In het naar huis rijden gisteren heb ik enkel maar kunnen glimlachen en honderd keer in gedachten gezegd 'mijn mama ziet mij graag' (...)
Dat geeft mij een gevoel van vertrouwen dat ik ervoor miste. Ik wens je nog heel veel succes toe want wat je doet is zo zinvol!
Het zweetgevoel is echt beter maar niet volledig verdwenen, leer ik enkele weken later, maar het teruggewonnen vertrouwen heeft haar leven veranderd, het ongrijpbare verdriet weggewist.
-
Grapje !! Het moet niet altijd even ernstig zijn...
-
een jongeman van 21 zit in een zeer moeilijke periode : relatie afgebroken, zijn eerste hogeschool-jaar gestopt, steeds grotere isolatie... Een tijdlang wordt gesprekstherapie gevolgd, vele zaken worden daarin opgerakeld, de bodem wordt even geraakt... Er is echter geen beterschap, de jongen zakt thuis weg in een depressie. De moeder contacteert me of een regressie-sessie kan werken. De jongeman wil ook echt van onder deze last uit. In de sessie komt een pak vernedering en schaamte naar boven : pijnlijke puber-incidenten en, nog verder terug in de jeugd, incidenten met moeder, scheiding enz. Een sterk gevoel van onveiligheid en gebrek aan zelfzekerheid wordt tijdens de sessie geheeld : inzichtelijk & energetisch.
Opvallend is dat na één sessie de jongen zijn evenwicht en moed terugvindt : hij durft het leven weer in de ogen kijken. Een tweede sessie wordt later ingepland. Dit wordt enkel een goed gesprek. De jongen heeft voorlopig geen nood aan een intensieve sessie. Hij heeft de zaken onder controle en ziet een mooi pad voor zich...
Uiteraard heeft de jongen dit allemaal zelf bewerkstelligd, en heeft hij in die moeilijke periode zijn eigen lot in handen genomen. Het is wel de regressie-sessie die alles versneld in een goede plooi heeft gelegd.
- De man die zijn verhaal niet mocht doen…
Een man van 42 jaar zit in een moeilijke periode, ziet dat hij vastzit, blokkeert in de omgang, in zijn relatie. Er is irritatie, gevoelloosheid, hij is verongelijkt en sluit zich al te makkelijk af. Hij beseft dat hij er iets moet aan doen o.a. om zijn relatie nog een kans te geven. Hij ziet ook indirect het verband met zijn koele moeder en zijn afstandelijke thuis, waarvoor hij zelden iets goeds kon (kàn) doen. De man is vragende partij voor een doorbraak. Hij komt er zelf niet door. Het duurt even voor de gesloten, ‘gevoelloze’, in mentale kronkels vluchtende man… door de irritatie heen geraakt. Hij maakt eindelijk contact met zijn eigen, verongelijkte puber-versie. Die jongen stond er heel alleen voor, kon - als oudste van drie- nergens zijn verhaal doen. Hij ziet hoe hij op die manier alle openheid, alle aanwezige vrolijkheid verloor. Daar is hij langzaam maar zeker toegeklapt. Hij ziet hoe hij vandaag nog vast zit in diezelfde ergernis, zonder dat hij er de vinger kon opleggen. Nu kan hij dat wel. Hij ziet en voelt tevens het drama van zijn moeder die vastzit in haar pijn en in het haar opgedrongen patroon. Hij beseft zelfs –omgekeerde wereld !- dat hij zijn moeder kan voortonen, kan laten voelen wat hij zelf zo gemist heeft. Een moeilijke weg, maar wel de weg van bevrijding uit zijn eigen isolatie.
- Een vrouw van 30 komt met de klacht dat ze zeer onzeker is, zich minderwaardig voelt, door het leven gaat met vele angsten. Ze heeft een viertal relaties achter de rug die telkens hetzelfde patroon vertoonden : ze laat met zich sollen. Ook opvallend : haar volledige jeugd is weggewist, geen herinneringen. Er is weerstand om in de sessie te gaan, terecht zal blijken. Wat dit meisje altijd gevreesd heeft maar nooit heeft durven inzien/toegeven tegenover zichzelf, toont zich hier genadeloos, in zijn volle kracht. Als meisje van zes is ze misbruikt door haar vader én door een vriend van de vader. Ontkenning door de betrokkenen –bij het uiten van een vermoeden - hadden de jonge vrouw ‘gerustgesteld’. Echter, haar lijf, haar dromen, haar levenshouding… overtuigden haar om toch verder op zoek te gaan. Vele therapieën brachten de pijn aan het licht, of probeerden te zalven. Geen doorbraak echter, geen verlossend antwoord. Blijvend geknaag. Een kwartiertje regressie-techniek maakt dat de vrouw ligt te kronkelen en te tieren van de walging en de verontwaardiging en de pijn die –eindelijk !- mag worden gevoeld. De permanente shock waarin ze verzeilde als meisje van zes mag nu eindelijk beginnen ontdooien. Zeer moe maar even dankbaar verlaat de jonge vrouw de praktijk. Ze kan eindelijk starten met de echte verwerking. Er is zoveel duidelijk geworden na één sessie. We spreken af opvolging te doen. Nu het oertrauma is blootgelegd, kunnen er nog andere brokstukken worden verwijderd.
- Een vrouw van 42 jaar worstelt met haar eigen. Ze slaagt er niet in ‘egoïstisch’ te zijn, ze wil meer voor zichzelf opkomen, in het algemeen en voornamelijk in haar relatie. We komen heel snel terecht in haar oer-katholieke opvoeding waar ze nooit aan zichzelf mocht denken. Dit was de algemene teneur. Dit werd verergerd doordat ze de oudste was die zeer veel voor de jongere kinderen moest zorgen. Vanuit dit verantwoordelijkheidsgevoel was nog minder mogelijk. Ze moest zich wegcijferen voor de kroost. Pijnlijk incident : als meisje van 7 moest ze haar nieuwste cadeau (een pop als kerstgeschenk) ruilen met de pop van haar jongere zus omdat hààr pop intact was en deze van de zus een oog miste ! (typisch : een trauma kan in essentie klein zijn, maar van grote symbolische betekenis, de zogenaamde 'druppel') Op die manier heeft ze geleerd alles te ondergaan, tegen haar gevoel in. In één beweging vindt ze haar grootvader terug, haar meest trouwe bondgenoot, beseft ze wat voor liefde ze daar ontvangen heeft. Tegenover haar broer, wiens studies ze betaalde, voelt ze dan weer hoe zijzelf het haar opgelegde patroon zelf hanteerde en aldus een te hoog verwachtingspatroon voor hem creëerde, wat die broer duidelijk niet aankon… (ook een herkende wonde). De vrouw komt versterkt uit de sessie : ze beseft dat ze aan zichzelf, aan haar eigen behoeften màg en móet denken. Ook in haar huwelijk heeft ze te weinig durven opkomen voor zichzelf.
- Een man en vrouw uit bovenstaande cases zijn overigens partners die elk op hun manier naar zichzelf hebben durven kijken, met het gevolg dat er veel mist is opgetrokken in hun relatie. De grote, eerste & eeuwige, wederzijdse ergernissen zijn op die manier weggewerkt. Er komt ruimte voor het betere 'relatie-werk'! (dat overigens nooit stilvalt, samen met het 'werk' aan jezelf). Ik herhaal het hier nog eens : relatieproblemen moet je bij jezelf zoeken. Werken aan jezelf is automatisch werken aan je relatie. Pijnlijk wordt het pas wanneer het slechts van één kant blijft komen...
- Een jonge vrouw van 28 jaar zit vast in haar verdriet : ze beseft hoe haar vader, bij de scheiding van haar ouders, haar heeft achtergelaten. Maar ze geraakt niet bevrijd van dat verlatingstrauma dat nu zeer acuut de kop opsteekt omdat haar vriend, die zeer veel geduld heeft gehad, nu toch besloten heeft om met de relatie te kappen. Alles komt opnieuw naar boven, maar ze geraakt er niet bij. Ze is kapot, het is alsof er een ‘trein over haar gereden heeft’. Regressie brengt haar onmiddellijk bij het fatale verlatingsmoment dat van een wreedheid is die je in een film nog niet verwacht : vader, die eerder liet uitschijnen dat ze meemocht als hij wegging, laadt de camionette met de inboedel in. Het meisje van 12 begint te vermoeden dat er iets niet klopt. Finaal vertrekt de vader, zonder een woord, zonder een teken, tenzij dat hij ook nog de lievelingshond uit haar handen rukt en meeneemt…
Het meisje was dit beeld niet vergeten, maar de pijn die eronder zat was nog onvermoed groot en speelde haar nog zware parten (cf. relatie). De sessie slaagt erin die oer-pijn (‘ik wil meeee… !’) te vatten, om die dan –eindelijk- te kunnen loslaten. De pijn, de muur die ze om zich heen bouwde, de onzekerheid (‘zien ze me wel graag’)… hebben haar leven sterk beïnvloed (relatieproblemen, depressie, studies afgebroken…), maar ze is wel blijven vechten. Ook zij vindt een oude liefde terug, haar opa (typisch verschijnsel : in regressie vind je ook de mooie momenten terug). Een heftige sessie met een open einde. Twee dagen later schrijft ze me : "Het was een intense ervaring en heeft me rust gegeven op vele gebieden. Momenteel gaat het een beetje minder omdat mijn relatie definitief beeïndigd is. Maar ik ga gewoon verder en heb op dat gebied ook nuchtere inzichten gekregen. Ik ben ook trots op mezelf dat ik eindelijk de moed had om alles onder ogen te zien, en alles te willen verwerken. Ik weet dat ik nog een lange weg heb te gaan, maar ik weet ook dat dit me zal lukken. Bedankt ! "
- Na 15 jaar troubleert het verdriet omwille van het verlies van de vader nog altijd alle emoties...
Een vrouw van 38 jaar weet geen raad met haar woede richting haar ex. Ze heeft die man eindelijk laten buitenzetten na een
reeks eindeloze incidenten ; ze heeft hem 13 jaar van haar leven gegeven, ze voelt zich bedrogen, belogen, bestolen…
altijd leugens en bedrog en vooral veel alcohol. Hoe heeft dit zo lang kunnen duren, waarom heeft ze dat zo lang ondergaan ?
Ze weet halvelings het antwoord nl. verlies van haar vader die haar eerste, grote vertrouwenspersoon en beste vriend was.
Kort na zijn dood is ze bezweken voor de aandacht van haar nieuwe geliefde (die voor geen cent lijkt te deugen, achteraf bekeken),
blind van verdriet kiest ze ervoor. Nu, na alles wat ze weet, blijft het één kluwen van emoties waar ze niet tegenop kan.
In de sessie komen we héél snel bij haar verdriet, bij het gevoel van alleen zijn, de onzekerheid wat te doen... zonder vader !
Dit gevoel heeft haar altijd gedomineerd, ook richting haar ex. Ook al was het glashelder dat die man fout was voor haar,
ze bleef vastzitten in de onzekerheid en het alleen zijn. De nieuwe breuk –hoe juist ook- bleef haar zoveel verdriet doen.
Via het herbeleven van haar oude, authentieke verdriet en verwarring (‘ze mogen hem nie afpakken’ , ‘wat moet ik nu doen ?’ )
komt heel snel de authentieke persoonlijkheid naar boven die zolang verscholen zat : moedig én zelfzeker én opgewekt.
Alle mooie momenten met de overleden vader komen eindelijk terug : het eindeloos gibberen en praten en lachen. De vrouw is getransformeerd,
in één sessie, ze heeft de woede richting haar ex niet meer nodig. Ze staat er al boven !
Nooit iemand zo gul en oprecht weten lachen tijdens een sessie ! Verdriet en vreugde kunnen zo dichtbij liggen.
Treffende illustratie hoe vast je kan zitten in de negatieve gevoelens, terwijl de oplossing zo dichtbij ligt...
Vijf dagen later schrijft ze : ' Dank voor de sessie. Een zeer unieke ervaring. Na de rollercoaster van emoties voel ik me gesterkt.
Ik zelf heb er geen enkel probleem mee dat je mijn ervaring op je site plaatst. Misschien dat sommige mensen zich in mijn situatie
herkennen en op die manier ook hulp zoeken en vinden. Het loslaten van mijn vader was het moeilijkste deel van allemaal, maar ik ben blij
dat ik dit heb kunnen doen, dankzij jouw hulp. Bedankt! '
- Rouwverwerking... Ik krijg een krachtige jongeman van 33 jaar bij me die nog wat last heeft van het verlies (12 jaar geleden)
van zijn vroeger liefje en beste vriendin, na een tragisch weekend-verkeersongeluk. Op de begrafenis had haar moeder nog gezegd dat
zij tweeën gemaakt waren om met elkaar te trouwen. Hij ervaart de pijn niet zozeer als reuzegroot maar hij ondervindt toch last :
ze blijft vaag aanwezig in zijn gedachten, in die 12 jaar zijn er al een vijftal relatie-pogingen verkeerd afgelopen, als hij durft drinken
komt de radeloosheid naar boven... Zou dit meisje toch nog ergens in de weg staan ? De pijn omwille van het verlies blijkt uiteindelijk
zeer groot. Regressie brengt hem bij de puurheid van zijn gevoelens voor haar, de verwachtingen, de gemiste kansen... en nog verder
bij zijn verantwoordelijkheidsgevoel ('ik was er niet bij', 'ik heb het niet kunnen tegenhouden', 'ik heb haar teleurgesteld'...)
dat dieper vasthaakt in zijn jeugd dan oorspronkelijk gedacht. Er komen zeer grote fysische ontladingen, zijn hele lichaam trilt
en schreeuwt mee in het hervonden verdriet, de teleurstelling. Op het einde van de sessie komen al de eerste golven van sereniteit
aangerold : hij kan het beter plaatsen, hij ziet en voelt op meer realistische wijze wat haar werkelijke plaats kan worden...
- Een vrouw die al veel 'werkte' aan zichzelf blijft met een grote en 'onverklaarbare' hartepijn zitten, letterlijk, veel verdriet.
In het voorgesprek wordt het eigenlijk al duidelijk (voor mij, nog niet voor haar) wat er scheelt : als ze aan haar ex denkt die haar zo denigrerend behandelde, haar psychisch misbruikte,
voelt ze dezelfde pijn... Vrij snel laat ze de pijn én de onderliggende woede en haat toe naar deze man : ze wist dit alles wel, maar 'je mag toch niet haten',
dat is toch geen positief gevoel. Dan mag de therapeut even uitleggen dat terechte gevoelens hun plaats moeten krijgen, die gevoelens moeten kunnen 'transiteren', passeren ;
als je dergelijke essentiële passage onderdrukt, dan vergiftig je jezelf met die negativiteit. Soms is het zo evident maar (a) zit je er met je neus te dicht op, en
(b) staan de eigen-opgelegde morele wetten je heling in de weg. (spirituele inzichten kun je verkeerdelijk toepassen ; je kan er jezelf behoorlijk tekort mee doen !)
Duidelijk wordt ook hoe zij zich liet doen : een combinatie van zijn kwaadaardigheid en haar zwakte. Dan pas wordt het helder waarom zij zo zwak was :
een zeer vroege sexuele beleving (die nu opduikt) heeft haar zeer vroeg opgezadeld met zelf-veroordeling ; haar ex kon die kwetsbaarheid perfect misbruiken, instinctief, als een roofdier.
De vrouw kan die grote lading (haat) en die kleine fatale 'weerhaak' (zeer oud feit) in één beweging plaatsen en helen.
Ze maakt nu contact met haar eigen innerlijke schoonheid die daaronder lag te wachten op haar.
-
Een man van middelbare leeftijd is enorm gefrustreerd dat hij -na een succesvolle cariëre in de reguliere medische branche
en na een switch naar de meer alternatieve medische sector - niet meer aan de bak komt. Jàren van zwarte sneeuw. Er klinkt veel verbittering, onmacht :
de maatschappij zit vol meelopers. Hij voelt zich geviseerd : er is altijd wel iemand tegen hem (incidenten, vanaf middelbare school, met schadelijke gevolgen ;
zwoegende en afwezige vader...). Deze man heeft zoveel gaven, heeft al zoveel nagedacht, en zoveel 'gegeven', hij zit nu vast, raakt niet uit die negatieve impasse,
hij vraagt om 'een snede', kort en krachtig, om weer iets op gang te brengen. Voor de therapeut is het al lang duidelijk dat die man zich vastgereden heeft, ergens, vroeg,
en er is een fatale bevestiging gekomen in het midden van zijn leven. De opgebouwde, innerlijke leegte, het besluit 'ik mag er niet zijn' komt vlug bovendrijven.
Dit zelf-opgelegde patroon komt nu als een orkaan naar buiten, het wordt eruit geduwd, gespuwd, gehoest...
Een beeld uit de prille jeugd én uit de puberteit laten hem twee keer door dit zware fysische proces gaan : het heeft zich zo vastgezet in zijn lichaam.
Hij heeft zijn 'snede' gekregen, hij kan verder aan de slag met deze inzichten en met die vrijgekomen ruimte...
Je kan niet oprecht ten dienste staan van anderen (hoe groot ook je wil en verlangen) als er een negatief, innerlijk mentaal besluit is (ik mag er niet zijn).
Als die zin kan opdrogen dan ontstaat er een heel nieuw 'potentieel'...
-
Een jonge carrièrevrouw met een eigen zaak voelt dat ze zichzelf in de weg staat (relaties vormen problemen ;
er is moeite om geldgewin toe te laten !). Ze heeft al zo vaak geprobeerd, er is zoveel weerstand naar de zoveelste therapeut, maar iets drijft haar :
via haar onderbewustzijn wil ze toch proberen iets in beweging te krijgen. We doen 2 korte sessies, waarin we vooral op de keel werken (de plaats waar zij alles opslaat)
en via behoorlijk abstracte, maar zeer sprekende beelden (ze is verdwaald in haar veel te grote hoofd, ze gaat zich nestelen in haar keel, in haar hart, het is daar IJSKOUD, zo voelbaar... !).
Via deze 'irrationele' maar tegelijkertijd zeer reële beelden en gewaarwordingen komt er steeds meer naar boven :
paniek, ik sta er alleen voor, herinneringen aan zeer stressvolle familiale situaties, heel vroeg in haar leven...
Ik moet haar over een 'kantelmoment' heen duwen ('dààrvoor ben je gekomen, nu niet terugplooien, doorgaan !! Je wilt dit toch niet langer ?
Hoelang zul je je nog wegstoppen voor jezelf ? Harde woorden, als directe dialoog met een ongrijpbare kracht in haar onderbewuste.
Therapeut en cliënt gaan eigenlijk samen een stuk de diepte in). En de situatie màg beginnen kantelen.
De 2de sessie wordt een eerbetoon aan de (zo verfoeide) keel die alles registreerde en opving : mooie beelden van heling, licht, warmte, bloei, daar waar het ooit zo schraal en koud was.
Zo ogenschijnlijk melig en cliché kan het zijn, maar het is wel o zo juist, dit voedt en herstelt iets, ergens 'in de ziel', diep, het komt binnen als zoete honing ;-).
- Een man van 45 jaar is aan het scheiden en is bezorgd om zijn vrouw 'die hem niet kan loslaten'.
Ik krijg een man aan het woord die eigenlijk zijn hele leven door anderen heeft laten beslissen. Hij werd heel ouderwets opgevoed,
durfde niet voor zijn liefde kiezen, niet voor zijn gedroomde loopbaan... Ook in zijn huwelijk nam hij de ene verkeerde belissing na de andere,
allemaal in het belang van het gezin. Hoofdthema is dat hij zijn wereld liet varen (boerderij, dieren) om vlakbij de schoonfamilie te gaan
wonen. Ondertussen wordt de versmachting groter. Bij het overlijden van zijn vader komt er --eindelijk- enorm veel los bij de man :
de strenge opvoeding, het gemis aan begrip, de toen-niet-opgemerkte liefde ¦ Tijdens de sessie wordt duidelijk dat de man
na de dood van zijn vader- de moed heeft opgevat om te beginnen voor zichzelf op te komen. Hij voelt de instemming van zijn ouders.
Nu dat hij dit eindelijk kan moet hij de meest pijnlijke beslissing nemen : zijn gezin en 2 kinderen achterlaten om een nieuw leven te beginnen.
De beslissing is al gevallen, maar het besef is zoveel groter hoe hij vanonder de druk van de schoonfamilie uit moe(s)t.
Hij respecteert zijn vrouw, maar zij zit volledig vast in die clan. De sessie maakt dat de man zijn sluimerende twijfel kan ruilen voor daadkracht en doorzetting.
Hij zal die nodig hebben…
- een vrouw van 35 jaar vindt moeilijk rust, is steeds
veeleisend naar zichzelf, heeft moeite om standvastigheid te
verwerven in haar beroepsleven. Regressie brengt haar terug naar
haar relatie met haar moeder, waar ze zich steeds tekort gedaan
voelde in vergelijking met haar zus. Het gemis aan moederliefde
weegt sterk door. Dit patroon dacht de vrouw al herkend te
hebben en al geplaatst en verwerkt te hebben, via verschillende
behandelingen. De regressie-sessie brengt haar echter opnieuw
bij dit probleem, drukt er haar met haar neus op. Een hoop (niet-verwerkt)
verdriet komt er alsnog uit en helpt het echt een plaats te
geven ; de energetische uitwisseling met de (virtuele) moeder
zorgt voor heling bij de cliënt (alle gemiste liefde vloeit
terug van de moeder naar het kind ; alle opgekropte pijn vloeit
terug van het kind naar de moeder) ;
- Een man van 45 jaar heeft bindingsangst. Bij regressie komt
hij terecht in een vorig leven waarbij hij en zijn
lievelingszoon het slachtoffer worden van een aardbeving. De man
ligt een dag te sterven onder het puin naast zijn onmiddellijk
verpletterde zoon. Het besef dat zo binnensijpelt (bind je niet
te veel want alles kan op één moment gedaan zijn...) wordt op die
manier diep ingeëtst in de ziel van de man ; Deze beleving leert
hem dit verlies los te laten en toch weer te hechten aan het
leven & zijn naasten
-
Een jonge vrouw heeft last van astma, wil altijd en overal
frisse lucht, moet altijd de ramen openzetten, waar ze ook is ;
bij regressie komt ze terecht, als volwassen man, in een mijn of
grot waar een instorting plaatsvindt ; op zo'n moment ondergaat
de cliënte een echte (maar virtuele) verstikkingsdood, met alle
lichamelijke spasmen die daarbij horen. Terugkijken naar en
terugbeleven van dit moment van opperste ademnood bevrijdt haar
van haar frisse lucht-obsessie.
-
Een dertiger heeft zichzelf verdiept in spiritisme en helpt
mensen af en toe met het verwijderen van negatieve energieë.
Hij is mediamiek (hij ziet en voelt meer dan de man in de straat).
Hij weet echter geen blijf met een entiteit die hem al een tijd achtervolgt
en die hij ervan verdenkt de oorzaak te zijn van tegenslagen in zijn
omgeving. Dankzij de speciale gave van de man komen we heel snel
bij die bepaalde figuur en wordt snel het verhaal duidelijk dat ze eerder
samen deelden (tragisch voorval in de oorlog...). Alles wordt uitgeklaard
en uitgewisseld, de boze entiteit kan nu in vrede vertrekken. De man krijgt
onverhoopt nog een pak informatie aangereikt, als bonus (over zijn moeder, zijn afkomst...)
-
Een man van ca 30 jaar heeft enorm last van zenuwaanvallen,
paniekaanvallen. Hij heeft daar al aandacht aan besteed, ooit
medicatie voor gekregen, heeft er leren mee omgaan, maar moet
nog altijd met de gevolgen leven (angst voor aanvallen,
ontwijkgedrag enz). Nu hij de symptomen eindelijk onder controle
heeft, voelt hij zich klaar om dieper in te gaan op de oorzaak,
in de hoop een diepere heling te ondergaan. Regressie brengt hem
heel snel naar een drietal trauma-momenten uit zijn jeugd (=innerlijk
kind-werk). Dit blijken alle re-activeringen te zijn van een nog
ouder letstel. De cliët gaat spontaan naar zijn vorig leven
waarin hij als jongen van 10 jaar werd gedeporteerd en waarbij
hij zijn ouders en opa zag sterven. Het is deze wond die zorgt
voor de accute zenuwaanvallen en zijn angst om iemand kwijt te
raken.
- een talentvolle jongeman van ca 30 jaar blijft steken in een serieus geïsoleerd bestaan : werk en relaties lukken niet. In een drietal sessies komt er veel oude, huiselijke spanning (houding van de ouders, onderling, en naar hem, zeer verschillend maar elkaar voedend qua verwarring bij de zoon : de moeder zeer aanwezig, onnatuurlijk hebberig en uitdagend naar de aandacht van de zoon, de vader veel te weinig betrokken ! - Sorry, het zijn inderdaad altijd varianten op hetzelfde thema, maar daarom niet minder waar, niet minder schrijnend voor wat het met een onschuldig kind/individu doet). Die dingen leggen we bloot, verhelderend. De man gaat 2 keer doorheen zware lichamelijke spasmen, zonder beeld of verklaring, maar wel bevrijdend. Echte catharsis. Twee jaar later zie ik de man terug, hij heeft ondertussen een zeer aantrekkelijke job (relaties blijven gevoeliger liggen). Hij heeft nu last van een kleine fysische kwaal die hem opnieuw isoleert. Dit is een mooi voorbeeld van interne groei : het gaat veel beter, maar de oude spanning laat zich opnieuw voelen, zet zich vast op een detail-gegeven. Het oefent de aloude werking uit. We moeten nu die kern te pakken kriigen, het is al kleiner, taaier, geconcentreerder. Dankbaarder om mee te werken. We gaan opnieuw in de beleving. Diezelfde lichamelijke ontlading komt naar boven, nog krachtiger..., en nu laten we de beelden komen : een oud en traumatisch stervensproces, onverwacht, verdriet komt boven : zoveel gemiste kansen ! dit zit zo dicht bij wat hij vandaag meemaakt, zo dicht bij wat de isolatie hem nu kost. Met die inzichten kan hij weer verder. Hij kan er veel méér mee dan de talrijke medische adviezen die hij zocht rond die fysische kwaal.
Cases uit mijn praktijk, sprekend en levensecht.
Laat het hierbij duidelijk zijn dat ik down-to-earth ben en daarom meer belang hecht aan de gebeurtenissen uit dít leven, dan deze uit zogenaamde 'vorige levens'. De meeste gevallen zijn dus zeer reëel en herkenbaar. Toch ga ik de diepere ervaringen niet uit de weg als die zich aandienen (zie achteraan)
Cases met diepere ervaringen ...